سلام به دوستان نازنینم.میخواهم شعری از "جبران خلیل جبران" به شما عاشقان فرهنگ و هنر ایرانی تقدیم نمایم.گر چه مقداری طولانی است ولی اگر کمی حوصله کنید و کامل بخوانیدش مسلما لذت خواهید برد.امیدوارم این هدیه را از خاک پایتان"عشق شجریان" بپذیرید.
انگاه المیترا گفت:با ما از عشق سخن بگوی.
و او سر برداشت و به مردم نگریست و سکوت بر انها چیره شد.
و او به اوایی بلند گفت:
" به شما عشق علامت چون داد.در پی او بروید.
راههایش هر چند .سخت و پرشیب بود.
بالهایش انگاه-که به بر گیردتان-خود بدان بسپارید.
گرچه شمشیر نهان-در میان پرهاش-بتواند به شما زخم زند.
با شما چون که سخن گوید عشق.باور ارید به او.
گرچه اوایش از هم گسلد-رشته ی رویا ها!
همچنان باد شمال-که گلستان هاتان-ریر و رو میسازد.
زان که باید بکشدتان به صلیب.به همان گونه که تاج-
می نهد بر سرتان.
به هرس کردنتان نیز عنایت دارد.به همان سان که به بالیدنتان.
به همان گونه که همپای شما.میکشد بالا خود را
تا نوازش بدهد-شاخه هایی تان را
که بسی نرم و سبک.بر خورشید به لرز امده اند
ریشه هاتان را نیز.باز خواهد کاوید.وتکان خواهد داد-
تکیه شان را به زمین.
همچنان خرمن گندم باشید:عشق در ساحت خویش-
گردتان می ارد.
او شما را کوبد تا که عریان گردید.
و ز غربال گذرتان بدهد.تا که از پوسته ازاد شوید.
نیز میسایدتان تا به سر حد سپیدی.
چون خمیری نرم می مالدتان.بهر دست اموزی.
اتش قدسی خود را انگاه بر شما عرضه کند.
تا که نانی متبرک-در خور جشن خداوند-شوید.
بر شما این همه را عشق روا خواهد داشت
تا توانید شناسا گردید-رازهای دل خود را شاید
و بدین معرفت انگاه شوید-پاری از قلب حیات.
عشق هرگز نه تصاحب جوید.
نه تواند که تصاحب گردد.
عشق زیرا کافی است-از برای خود عشق.
عشق چون می ورزید.هان مبادا که بگویید"خدا در دل من جا دارد"
بهتر ان است بگویید"من اندر دل او دارم جای"
و ندارید گمان.که توانید هدایت کردن-جنبش جاری عشق.
زان که خود عشق.سزاوار اگر یابدتان.رهبری خواهد کرد-
جاری جان شما.
عشق را جمله تمنا این است- که تحقق یابد.
و شما نیز اگر - عاشقی میدانید.و تمناهایی -باید اندر دلتان.
پس چنین باد تمنا هاتان.
ذوب گردیدن و بو دن چو یکی جوباری.که سراید به شبانگاه
نوای دل خویش.
رنج افزونی گرمی و محبت را نیز اشنا گردیدن.
بهر ادراک خود از معنی عشق.زخم بسیار پذیرا گشتن.
وبه خون اغشتن.
از سر رغبت با شادی و شور.
دمدمه های سحر. با دلی بال کشان.در بیداری را کوبیدن.
بهر روز دگری در خور عشق.همچنان شکر گزاری کردن.
نیمه ی روز بیارامیدن. و فرو رفتن در جذبه ی عشق.
بازگشتن به شبانگاه به منزلگه خویش.با سپاس بسیار.
و پس انگه خفتن. با نیایش در دل.از برای جانان.
و یکی نغمه ی تحسین بر لب."
دوستار شما:"عشق شجریان"
