اشک مهتاب

ابر امد و باز بر سر سبزه گریست

بی باده ی ارغوان نمی باید زیست

این سبزه کهامروز تماشاگه ماست

تا سبزه ی خاک ما تماششاگه کیست

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است

در بند سر زلف نگاری بوده است

این دسته که بر گردن او می بینی

دستی است که بر گردن یاری بوده است

خاکی که به زیر پای هر نادانی است

کف صنمی و چهره ی جانانی است

هر خشت که بر کنگره ی ایوانی است

انگشت وزیر یا سر سلطانی است

که تا ناگه زیکدیگر نمانیم

غرض ها تیره دارد دوستی را

غرض ها را چرا از دل نرانیم

فسون قل اعوذ و قل هوالله

چرا در عشق همدیگر نخوانیم

کریمان جان فدای دوست کردند

سگی بگذار ماهم مردمانیم

چو بعد مرگ خواهی اشتی کرد

همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مردم اشتی کن

که در تسلیم ما چون مردگانیم

گهی خوشدل شوی از من که میرم

چرا مرده پرست و خصم جانیم

چو برگورم بخواهی بوسه دادن

رخم را بوسه ده کاکنون همانیم

                                     "حضرت مولانا"

"سه تار" ساز لحظه های دلتنگی و تنهایی من.

فلک کی بشنو اه و فغونم

به هر گردش زنه اتش به جونم

یک عمری بگذرونم با غم و درد

به کام دل نگرده اسمونم......

تا راهرو نباشی کی راهبر شوی

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق

هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی

 تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

گر نور عشق حق به دلت اوفتد

باالله کز افتاب فلک خوبتر شوی

یکدم غریق بحر خدا شو گمان مبر

کز اب هفت بحر به یک موی تر شوی

از پای تا سرت همه نور خدا شود

در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی

وجه  خدا اگر شودت منظر نظر

زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی

بنیاد هستی تو چو زیر وزبر شود

در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی

خواب و خورت زمرتبه ی خویش دور کرد

انگه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

گر در سرت هوای وصال است حافظا

باید که خاک درگه اهل هنر شوی

    "راست گفتند این سخن صاحبدلان

                                                  گوش قبل از چشم عاشق میشود."

ما زدریاییم و در یا میرویم

ما از ان جا و از اینجا نیستیم

ما زبیجاییم و بیجا میرویم

"لا اله"اندر پی "الا الله"است

همچو "لا"ما هم به "الا" میرویم

کشتی نوحیم در طوفان روح

لاجرم بی دست و بی پا میرویم

خوانده ای"انا الیه راجعون"

تا بدانی که کجاها میرویم

هین سخن خاموش کن با ما بیا

بین که ما از رشک بی ما میرویم

ای که هستی ما ره را مبند

ما به کوه قاف و عنقا میرویم

"حضرت مولانا"

فاش میگویم و از گفته ی خود دلشادم

بنده ی عشقم و از هردو جهان ازادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

ادم اورد در این دیر خراب ابادم

سایه ی طوبی و دلجویی حور و لب حوض

به هوای سر کوی تو برفت از یادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست

چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت

یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم

تا شدم حلقه به گوش در میخانه ی عشق

هردم اید غمی از نو به مبارکبادم

میخورد خون دلم مردمک دیده سزاست

که چرا دل به جگر گوشه ی مردم دادم

پاک کن چهره ی حافظ به سرزلف زاشک

ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم

"حضرت حافظ"

هر کجا بیندم از دور کند                    چهره پرچین و جبین پر اژنگ

با نگاه غضب الوده زند                      بر دل نازک من تیر خدنگ

از در خانه مرا طرد کند                     همچو سنگ از دهن قلماسنگ

مادر سنگ دلت تا زنده است           شهد در کام من و توست شرنگ

نشوم یک دل و یکرنگ تو را              تا نسازی دل او از خون رنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی         باید این ساعت بی خوف و درنگ

روی و سینه ی تنگش بدری           دل برون اری از ان سینه ی تنگ

گرم و خونین به منش بازاری          تا برد ز اینه ی قلبم زنگ

عاشق بی خرد نا هنجار              نه بل ان فاسق بی عصمت و ننگ

حرمت مادری از یاد ببرد               مست از باده و دیوانه زبنگ

رفت و مادر را افکند به خاک          سینه بدرید و دل اورد به چنگ

قصد سرمنزل معشوقه نمود         دل مادر به کفش چون نارنگ

از قضا خورد دم در به زمین           واندکی رنجه شد اورا ارنگ

ان دل گرم که جان داشت هنوز     اوفتاد از کف ان بی فرهنگ

از زمین باز چو بر خاست نمود      پی برداشتن دل اهنگ

دید کز ان دل اغشته به خون        اید اهسته برون این اهنگ:

"اه دست پسرم یافت خراش       وای پای پسرم خورد به سنگ"

                                                                                        "ایرج میرزا"